Week 52.
De laatste volle week van het jaar. De week ook waarin we dit fotoproject afsluiten. Er komt een boek van, met alle ruim honderd foto’s en de online gepubliceerde teksten. Maar op deze plek kijken we alweer vooruit. Hetzelfde uitgangspunt, maar wel een nieuwe website. Met elke week een zwart-wit foto van iets dat ons die week heeft beziggehouden.
De huidige, maar ook nieuwe website is vanaf de eerste week in januari bereikbaar via het gemakkelijker adres weekbeeld.nl. Nieuw is onder meer dat kijkers een reactie kunnen achterlaten (mits dit niet uit de hand loopt). Ook kun je desgewenst een e-mail ontvangen bij het plaatsen van een nieuw bericht.
De laatste foto van dit jaar: lichtjesavond. Kaarsjes op enkele begraafplaatsen in Roosendaal ter nagedachtenis aan de oorlogsslachtoffers ‘40-’45. Alle lezers hier: een gezond 2026 gewenst!
Week 51.
Weinig zaken in Nederland hielden de gemoederen zo bezig als immigratie en AZC’s. Ook in Roosendaal. Eerst waren er plannen voor een AZC in het dorp Heerle - net als Wouw behorend tot de gemeente Roosendaal. Protestmarsen, uitgebreid verslagen door de bruine omroep Ongehoord Nederland en uiteindelijk door de gemeenteraad als locatie afgewezen.
Nu hangen er ineens weer spandoeken in Wouw. De Dorpsraad Wouw - ik zit in het bestuur - heeft verwonderd aan de wethouder om informatie gevraagd. Haar duidelijke antwoord: “Op dit moment is er nergens in Roosendaal sprake van het vestigen van een AZC. Dus ook niet in Wouw.” Waar komen die spandoeken dan vandaan?
Overigens zou het een prima locatie zijn om wel een AZC te vestigen.
Week 50.
Tien vrijdagochtend kunstgeschiedenis genoot ik van de verhalen en (monitor)beelden van kunsthistoricus Ralph uit Etten-Leur. We gingen met een groepje van vijftien geïnteresseerden met zevenmijlslaarzen door de kunstgeschiedenis. Vanaf de Romeinen, het ontstaan van het Christendom tot aan (het begin van) de twintigste eeuw. Van Geert Mak lees ik momenteel De kleine geschiedenis van Amsterdam, waarin ook heel veel kunstgeschiedenis langs komt. Zo’n boek zou ik zonder die cursus niet snel ter hand hebben genomen.
Volgend jaar vanaf februari weer tien lessen, met een verdieping aan de hand van een museumcollectie (Boymans van Beuningen, Rotterdam). Ik doe weer mee.
(Nb. Dit is een telefoonfoto.)
Week 49.
Het doel van deze donderdag was om naar vogels te kijken, in Zeeland. Telescoop mee, verrekijker ook en toch ook maar een keer de tele 100-400 en zelfs de 1.4 converter. Het ligt allemaal niet in de weg in de camper, die ik hiervoor gebruik. De zeekoeten waren prachtig, door de telescoop. En genoeg andere soorten ook, zoals de wulp, tureluur, bergeend, fazant en grote zilverreiger.
Maar ik zag ook een plek waar ze aan het surfen waren, op en tegenwoordig ook boven het water: foilen heet dat. Met een lage zon leverde dat spectaculaire beelden op. Voor deze week koos ik er daar een van.
Week 48.
Geweld tegen vrouwen is stuitend. Alle geweld natuurlijk, maar zeker dat tegen vrouwen. Van jongs af aan heb ik mijn zoon voorgehouden: een meisje sla je nooit! Je zus niet, maar ook geen enkel ander meisje. Voor zover ik weet heeft hij zich daar altijd aan gehouden, behalve dan tijdens de trainingen van vechtsporten die hij graag doet.
Deze week startte de actie Orange the World. Een wereldwijde actie om geweld tegen vrouwen te stoppen. Roosendaal is heel actief op dit gebied, vooral dankzij wethouder Evelien van der Star, die hier de actie toelicht aan de verzamelde pers en geïnteresseerden. Bij de start van de actie, buiten, werd de gevel van het raadhuis in oranje ondergedompeld. Stop geweld tegen vrouwen!
Deze week startte de actie Orange the World. Een wereldwijde actie om geweld tegen vrouwen te stoppen. Roosendaal is heel actief op dit gebied, vooral dankzij wethouder Evelien van der Star, die hier de actie toelicht aan de verzamelde pers en geïnteresseerden. Bij de start van de actie, buiten, werd de gevel van het raadhuis in oranje ondergedompeld. Stop geweld tegen vrouwen!
Week 47.
Vogels kijken doe ik al mijn hele leven. De ene periode wat intensiever dan de andere. Na een trip met een gids onlangs heb ik de smaak weer te pakken. Dus vandaag met de camper (hoge zit), verrekijker, telescoop, statief, camera - maar zonder tele - naar Zeeland. Waar regen en sneeuw heersten, maar waar ik desondanks veel soorten heb gezien. De rosse grutto bijvoorbeeld, middelste zaagbek, krakeend, tureluur, steenloper, kleine zilverreiger, slobeend, kuifeend, bergeend.
Heerlijk, zo’n dagje koekeloeren door kijker en telescoop. Bij Pixlife aan de Brouwersdam dronk ik een kop koffie.
Heerlijk, zo’n dagje koekeloeren door kijker en telescoop. Bij Pixlife aan de Brouwersdam dronk ik een kop koffie.
Week 46.
Levenslijnen: queerverhalen in beeld, heet de tentoonstelling op diverse locaties in Breda gedurende de maand november. Dat was de aanleiding voor Adrie, Gerrit en mij om op de 12e de Nassaustad te bezoeken. De locaties van Bredaphoto, maar ook het Begijnhof, het Kasteel van Breda en de Grote kerk. Waaruit deze foto komt. Waarop we een deel van de grafkapel van de Nassaus zien. Met op de achtergrond het drieluik Heilig Kruis van Jan van Scorel. In 1540 (!) vervaardigd in opdracht van René van Nassau-Chalon. Dat het schilderij er nog is mag een wonder heten, na de Beeldenstorm in 1566.
Week 45.
Als bestuurslid van de stichting Culturele Manifestaties Wouw (CuMaWo) ben ik betrokken bij verschillende activiteiten. De wekelijks geopende tentoonstellingen in zaal Markant, en nu bij de aanloop naar de Kunstfair op zaterdag 22 en zondag 23 november. Een ideale gelegenheid om serieuze kunst te kopen met het oog op de naderende feestdagen.
De Kunstfair wordt gehouden in zaal de Schalm in Heerle, het dorp dat in streektaal ‘Herrol’ heet. De Schalm is een voormalige kerk, nu in gebruik als buurtcentrum. Op zeven minuten fietsen van Wouw. We bekijken vanmiddag, met een aantal exposerende kunstenaars, de ruimten waar de Kunstfair plaats zal vinden.
Week 44.
Het is de week van de verkiezingen. Van de debatten op televisie. Van de peilingen. En van het stemmen tellen. Als ik dit schrijf is er nog geen definitieve uitslag, maar alles wijst erop dat D66 het heel goed doet.
Ik ben in mijn woonplaats gaan kijken bij het stemmen tellen. Er hangt in elk stemlokaal een poster dat je mag komen kijken bij het tellen en dat het maken van foto’s en video is toegestaan. En in Wouw klopt dat in elk geval.
Week 43.
Wat is het toch heerlijk hier weer te zijn, aan het Lac du Der. De hele dag horen en zien we kraanvogels boven ons. Daar maakten we intussen al aardige foto’s van. Vandaag waait het harder en richten we ons meer op landschappen. Door de lage waterstand wordt het meer ineens een landschap.
Er valt af en toe een regenbui, in de verte klinkt wat onweer. Bij elkaar levert dat mooie luchten op.
Week 42.
Aan het in de jaren zestig van de vorige eeuw aangelegde Lac du Der in Frankrijk komen in oktober en november veel vogelliefhebbers om naar de hier pauzerende kraanvogels te kijken. En te luisteren ook. De dieren zijn van het hoge noorden onderweg naar warmere oorden. Het Lac du Der biedt veilige plekken voor één of meer overnachtingen.
We blijven hier een week. De eerste avond zat het al gelijk niet tegen, dankzij een oranje kleurende zon. Dat vond dit stel vast ook.
Week 41.
De gemeente Roosendaal maakt veel werk van ‘inclusiviteit’. Deze hele week is het Coming Out-week, uitmondend in Pink Saturday, Op zondag wordt de Roosendaalse Regenboog Award 2025 uitgereikt aan mensen of organisaties die zich het afgelopen jaar hebben ingezet voor inclusiviteit. Helaas nog steeds hard nodig - of misschien wel harder nodig dan ooit in een steeds onveiliger wereld, waarin zelfs wereldleiders verklaren ‘dat er alleen mannen en vrouwen bestaan’ en verder niks. Maar wie even naar mijn dochter luistert - psychotherapeut met veel kennis van de genderproblematiek - weet wel beter.
Een van de activiteiten in de Coming Out-week was een workshop Drag Make-Up schminken. Ik mocht hier een avond lang fotograferen. Eén man wilde niet op de foto. “Dit hoeven mijn collega’s niet van me te weten." Aandacht voor inclusiviteit: zo hard nodig is het dus.
Week 40.
Er zijn menselijke activiteiten die ‘verbinden’. Muziek is zoiets, maar ook: eten. Een vrouw uit Wit-Rusland (of Belarus) kwam veertien jaar geleden ‘voor de liefde’ naar ons land. Het gezin heeft intussen twee kindertjes. Svetlana zocht naar een mogelijkheid om culturen te verbinden, integratie te bevorderen. Dat werd eten. In kleine groepjes wordt in wekelijkse sessies zes tot acht keer samen gekookt en samen gegeten. Eén keer per jaar wordt het groots georganiseerd: ruim honderd (betalende) mensen smullen van drie gangen uit vier verschillende landen (Turkije, Iran, Syrië en Marokko). De school DaVinci in Roosendaal biedt een avond onderdak en een grote keuken. De gemeente Roosendaal geeft subsidie, de Rabobank doneert een mooi bedrag voor een busje. En het eten was…mmm.
Week 39.
Het pand van de voormalige V&D in Roosendaal krijgt een nieuwe bestemming. Op deze centrale locatie verrijst Roosenboom, een eigentijds wooncomplex met 163 woningen, winkels en een ontmoetingsplek voor bewoners.
Het nieuwe complex moet het centrum van Roosendaal nieuw leven inblazen. Er komen 44 levensloopbestendige woningen, 113 appartementen en 6 woonwerkwoningen met werkruimte op de begane grond. De bouw start in april 2026 en de oplevering staat gepland voor 2028.
Het zal even wennen zijn: sinds 1965 bepaalt het iconisch gebouw in belangrijke mate het aanzien van Roosendaals centrum. Op het terras - boven Het Kruidvat - dronken ook wij menig kopje koffie. De omwonenden zijn blij met de sloop en de nieuwbouw. Ook al betekent het jaren rommel.
Week 38.
De kans is groot dat deze week Adrie - wij vullen deze website met een duo - met een vergelijkbare foto komt: wij bezochten namelijk beiden de voormalige Steenfabriek Bosscherwaarden in de uiterwaarden van de Lek bij Wijk bij Duurstede.
Na een filmpje over het - tot 1991 - bakken van stenen in deze fabriek waren we in de gelegenheid enkele delen van de fabriek en de omgeving te bezoeken. We liepen in de ringoven, waarin het vuur (1000 graden celsius!) rondging.
Steenfabriek Bosscherwaarden bakte in 1923 de eerste bakstenen. Er werkten moddermakers, putmensen, vormers, opsnijders en stokers. Een stoomlocomotief vervoerde de klei van de opslag naar de fabriek. Een hijskraan zorgde voor het aan land brengen van kolen, nodig voor het verhitten van de ringoven.
Week 37.
Een dagje fotograferen in diergaarde Blijdorp. Met op de Fuji X-T4 alleen de 100-400 mm (150-600 mm in kleinbeeld) en de camera ingesteld op zwart-wit. Prairiehondjes en stokstaartjes, wasbeertjes, de kop van een struisvogel, een waterschildpad die op een stronk hout klimt, krokodil, okapi, de keuze was moeilijk deze week.
Het werd deze banteng. Tikkie onnozel, beresterk. Die paar vliegen deren hem niet. Het evenwicht in deze donkere foto bevalt me erg, de compositie. Wat achtergrond lijkt is zijn enorme lijf. De koeien zijn lichter van kleur en gewicht. Hij heeft een harem tot zijn beschikking. Dus zo onnozel is hij niet…
Benieuwd naar de andere foto’s? Die zie je hier.
Week 36.
Het bloemencorso Zundert is weer in aantocht. Ik was in de gelegenheid bij een buurtschap een kijkje te nemen bij een wagen-in-aanbouw. Allemachtig, wat een bouwwerk is dat! In een speciaal opgezette, reusachtige tent, wordt verdiepingen-hoog door honderden vrijwilligers van alle leeftijden aan zo’n wagen gewerkt. Daarna liepen we ook nog naar de velden met dahlia’s. Tientallen soorten zijn er. En die moeten allemaal worden geplukt en vastgezet…
Meer zien? De bouw fotografeerde ik in zwart-wit, de dahlia’s in kleur. De foto’s zie je hier.
Meer zien? De bouw fotografeerde ik in zwart-wit, de dahlia’s in kleur. De foto’s zie je hier.
Week 35.
Op woensdag vertrek ik met de camper naar Düsseldorf voor de CaravanSalon, zo’n beetje de grootste kampeerbeurs - samen met de CMT Stuttgart - van Europa. Met de vooraf verkregen accreditatie krijg ik een plekje op de parkeerplaats voor de pers en standhouders.
Ik heb geen idee hoeveel keer ik deze beurs al heb bezocht. Eerst voor Interdijk, later voor Autoweek Campers, Bobil og Caravan Magasinet en CamperReisMagazine.
Ik heb geen idee hoeveel keer ik deze beurs al heb bezocht. Eerst voor Interdijk, later voor Autoweek Campers, Bobil og Caravan Magasinet en CamperReisMagazine.
Ik sta deze keer wel naast bijzondere buren: ze lijken zo uit Namibië of IJsland te komen. Wat een stoere bak! Achter het stuur zit een vrouw met het formaat van Chajah in 2024.
De rest van de week loop ik dus op de beursvloer, op zoek naar nieuws. Autoweek Campers, dat nu wordt opgemaakt, houdt enkele extra pagina’s voor me open… dus ik moet maandag, uiterlijk dinsdag aanleveren.
De rest van de week loop ik dus op de beursvloer, op zoek naar nieuws. Autoweek Campers, dat nu wordt opgemaakt, houdt enkele extra pagina’s voor me open… dus ik moet maandag, uiterlijk dinsdag aanleveren.
Week 34.
Of het druk was op Sail 25 in Amsterdam? Haha, nou! Maar niet vervelend druk en alles en iedereen in opperbeste stemming. Zowel vrijdagmiddag als zaterdagochtend. Ik bezocht vanaf Camperplaats Amsterdam - twee nachten daar geslapen - verder de World Press Photo tentoonstelling (schitterend!) en - met zoon en schoondochter - de tentoonstelling De ondergedoken camera in fotomuseum Foam (indrukwekkend!). Twee dagen >20.000 stappen, dus op zondag even bijkomen, na de camperrit van Amsterdam naar Wouw. Hoewel… er komt bezoek. Morgen bijkomen dan maar.
Week 33.
Met de camper en de oudste kleinzoon Thijs (14) twee dagen naar de stadscamping van Woerden. Want: Thijs houdt erg van vissen - net als ik vroeger. De camping bleek een schot in de roos. Veel schaduw onder grote knotwilgen, water rondom. En het allerbelangrijkst: vis in het water! Zoals deze snoek van 87 cm. Diezelfde dag werden er ook nog een wat kleinere snoek en een aantal baarzen (27 cm was de grootste) aan de haak geslagen. Kortom: de vistrip met opa was geslaagd. Met een tussenstop bij McDonalds heen en La Place terug werden de grootvaderlijke puntjes op de i gezet.
Op de achtergrond: een Chevrolet G30 met 5,9 liter motor. Die zie je over enige tijd in Autoweek Campers langskomen.
Week 32.
Twee dagen kamperen met de jongste kleinzoon Bram (11): waar zal ik heen gaan? Het wordt Fort Everdingen. Met een rondleiding op zondag en met zwemmen en pizza eten bij vrienden die vlakbij het fort wonen. De volgende morgen bezoeken we de doorgezaagde bunker in Culemborg.
De doorgezaagde bunker, ook bekend als Bunker 599 en Groepsschuilplaats 599, is te vinden aan de Diefdijklinie (onderdeel Nieuwe Hollandse Waterlinie). Het object is gebouwd in 1940. Je ziet, piepklein, ook Bram, bezig met de camera die hij van mij mocht lenen.
De bunker is in 2010 in twee gedeeld door een stuk van ongeveer een meter breed los te zagen en te verwijderen. Dit als deel van het overheidsproject "Molenkade". Het zaagwerk (met een diamantzaag door metersdik gewapend beton) duurde vier weken. In het water langs het pad staan palen die de waterhoogte aangeven als het land onder water gezet zou worden.
De doorgezaagde bunker, ook bekend als Bunker 599 en Groepsschuilplaats 599, is te vinden aan de Diefdijklinie (onderdeel Nieuwe Hollandse Waterlinie). Het object is gebouwd in 1940. Je ziet, piepklein, ook Bram, bezig met de camera die hij van mij mocht lenen.
De bunker is in 2010 in twee gedeeld door een stuk van ongeveer een meter breed los te zagen en te verwijderen. Dit als deel van het overheidsproject "Molenkade". Het zaagwerk (met een diamantzaag door metersdik gewapend beton) duurde vier weken. In het water langs het pad staan palen die de waterhoogte aangeven als het land onder water gezet zou worden.
Week 31.
De Ster van Wouw is een wandeling door en rond het dorp Wouw bij Roosendaal. Natuurlijk passeer je tijdens deze wandeling (13,5 km) de Lambertuskerk, molen de Arend, het Kasteel van Wouw en de Markt, waar regelmatig evenementen worden gehouden. Rondom de Markt zijn vier horecagelegenheden: een lunchroom (tot 19 uur), twee restaurants en een Italiaans restaurant. Maar ook het platteland rond het levendige dorp doorkruis je als je de Ster van Wouw loopt.
Deze week liep ik een deel van de Ster van Wouw, met hondje Cody van dochter Rebecca. Onderweg kom je regelmatig Wouwse wijsheden tegen. Het kan niet anders of Wouw wordt bewoond door verlichte geesten.
Week 30.
De verhouding met mijn broer is niet altijd ‘eenvoudig’. Nu we ouder zijn ontstaat steeds meer het besef dat we beiden maar één broer hebben, dat we een verleden delen, dezelfde herinneringen hebben aan een gelukkige jeugd. Fijn om elkaar weer te spreken en ontmoeten! Deze week zijn we samen een dag gaan wandelen in natuurgebied de Maashorst. Ik had een route gevonden en die in GPX op de telefoon gezet en naar mijn broer gestuurd. Zijn en mijn app deden het prima. Maar we kwamen op een plek waar de beide apps een pad veronderstelden, maar waar we toch niet verder konden. Een kleine omweg bracht uitkomst.
Week 29.
Van het nieuwe restaurant in Wouw ‘Bijzonder vers’ vernam ik dat ze van de gemeente geen toestemming kregen voor een terras. Via de Dorpsraad Wouw, waarvan ik bestuurslid ben, kaartten we dit aan bij de gemeente. Wij willen een levendig dorp en daar horen - zeker in Brabant - terrassen bij. De Italiaan een stukje verderop heeft er één, en er zijn nog twee kleinere terrasjes rond de Markt. Waarom dan geen terras op de mooiste plek in Wouw?
Vanmiddag stuurde het restaurant mij een e-mail met een bedankje. Omdat de vergunning rond is. Na hun vakantie, over drie weken, wordt het terras in orde gemaakt.
Wouw leeft!
Week 28.
Persbijeenkomsten van fabrikanten van caravans en campers blinken niet uit in originaliteit. Scherm, laptop, microfoon en vervolgens eerst een stortvloed aan oninteressante data over marktaandelen en productie. Aan het einde dan eindelijk waar wij kampeerjournalisten voor komen: de nieuwe modellen en vernieuwingen voor het komende seizoen.
Een prettige uitzondering vormt al jaren Carado. Jong management, creatief en altijd in voor iets leuks. Zoals dit jaar: strand aan een meer, drinken, hapjes, BBQ, en volop de tijd om het nieuws te fotograferen en er mee te rijden. Zo kan het ook.
Op de foto een totaal afwijkende indeling van een buscamper, met achterin een face-to-face woongedeelte (zo heet dat in lelijk jargon).
Week 27.
Een primeur: mijn eerste foto die niet uit een camera komt, maar uit mijn telefoon (Pixel 7, Android uiteraard). Met Faststone Image Viewer op de PC (Windows, uiteraard) omgezet in zwart-wit.
Deze week was ik voor het eerst in lange tijd weer eens met de camper - voor werk - op stap, voor drie nachten. Ik moest op twee plekken in Duitsland zijn, het verst was Jandelsbrunn, in de buurt van Passau. Uren sturen dus, met af en toe een tank- en/of koffiestop.
Dit beeld trof me, tijdens een van die stops. De leegte van de vrachtwagen, de leegte en de eenzaamheid van het chauffeursbestaan gesymboliseerd.
Week 26.
Het begint op een traditie te lijken: samen met zoon Ruben en schoondochter Arijana World Press Photo in Amsterdam bezoeken en ook het Fotofestival Naarden. Dat laatste deden we op zondag 22 juni. Ik parkeerde onze camper zaterdagavond bij de jachthaven/camperplaats, zij kwamen zondagochtend vanuit Amsterdam.
Het was een heerlijke dag, met foto’s binnen en buiten. Niet alle beelden vonden wij ‘geweldig’, hier en daar waren de bijschriften wel erg zweverig of gezocht, maar los van de foto’s waren Naarden-Vesting en vooral elkaars gezelschap ook tof.
Een selectie van de andere foto’s die ik zaterdagavond en zondag maakte vind je hier: https://willemlaros.com/fotofestival-naarden-2025-zw
Week 25.
Er gaat vrijwel geen dag voorbij of ik eet een handje blauwe bessen. In de yoghurt, ‘s morgens. Nu kan ik een heel verhaal houden dat blauwe bessen zo gezond zijn, maar ik vind ze gewoon lekker.
Gezond? Ja, je cellen, brein, bloeddruk en cholesterol profiteren van deze kleine vruchtjes. Dat is mooi meegenomen.
Maar waar groeien die dingen? Nou, hier dus. In de buurt van Eindhoven. Ik was met de Adria demo-camper onderweg toen ik ineens heel veel blauwe bessenstruiken zag.
Maar ik lees op internet dat ze over de hele wereld groeien en daarom ook het hele jaar door verkrijgbaar zijn.
Magere yoghurt, drie eetlepels muesli/cruesli, scheutje sinaasappelsap, plukje druiven, stukje appel. Heerlijk, elke ochtend.
Week 24.
Opnieuw staken de medewerkers van de NS. In het hele land rijden dus geen treinen. Roosendaal - Antwerpen rijdt wel - dat verzorgen de Belgische spoorwegen.
Station Roosendaal werd geopend op 23 juni 1854. In 1907 werd het station verplaatst. Het stationsgebouw werd toen vervangen door het huidige, naar een ontwerp van Daniël Knuttel en George van Heukelom. Knuttel liet zich voor het gevelontwerp inspireren door de Keizerpalts in Goslar.
In WOII stond bovenop het station een geschutskoepel. Op de zolder is hiervan nog een wandtekening te zien, aangebracht door Duitse militairen. Zij verbleven op zolder zodat bij een luchtaanval ze direct het dak op konden. Op 14 september 1944 is het stationsgebouw bij een bombardement geraakt: de volledige stationshal en een deel van de oostvleugel werden verwoest.
Na de oorlog in 1949 werd ervoor gekozen om de stationshal niet te herbouwen naar oorspronkelijk beeld, maar is onder leiding van architect Sybold van Ravesteyn een nieuwe, kleinere stationshal gebouwd als entree voor de nog overgebleven delen van het stationsgebouw.
Week 23.
AL-KO huurt mij in om met Pinksteren twee dagen (zaterdag en maandag) mensen te begeleiden die willen proefrijden met een Adria/Mercedes kampeerauto. De bedoeling is dat ik onderweg wat vertel over het voertuig, terwijl de geïnteresseerde rijdt.
Vandaag heb ik daarvoor een route uitgezet - met mijn personenauto. Ik heb een GPX-bestand opgebouwd en dat laad ik vervolgens in Google Maps in. In de Adria zit Android Auto en die software kan daarmee overweg. Ik had de GPX-file nog enigszins willen aanpassen maar dat is me niet gelukt.
Onderweg komen we straks onder meer langs deze prachtige knotwilgen. Een heel rijtje, maar deze vind ik zo mooi ‘verwaaid’.
Week 22.
Op 24 en 25 mei dit jaar werd in Wouw de Kunst- en atelierroute Wouw e.o. gehouden. Er waren negen adressen te bezoeken in Wouw, Heerle en Wouwse Plantage. ‘s Middags was er een orgelconcert in de Lambertuskerk, op het mooie Verschueren barokorgel. Op de folder die de concerten-organiserende stichting gebruikt staat al jaren mijn foto van het orgel.
Voor de foto koos ik een afbeelding, gemaakt in de tuin van Johan Heijnen. Zijn meest recente werk is gebaseerd op vergankelijkheid en verval. En daar ben ik zelf in deze periode af en toe ook wel aan toe. De hele serie foto’s van die middag zie je hier: https://willemlaros.com/kunst-en-atelierroute-wouw-2025-zwart-wit.
Fuji X-T30 met 14 mm f/2.8. Filmsimulatie in camera Acros + Ye filter.
Week 21.
Jaarlijks presenteren caravan- en campermerken hun nieuws voor het komende seizoen aan dealers en aan de pers. Vandaag - 20 mei - deed LMC dat, bij de fabriek in Sassenberg. Nieuwe modellen bekijken en bespreken, een proefrit met een camper - ook voor wat buitenfoto’s - en deze keer een rondleiding door de fabriek. Er waren collega’s uit Duitsland, Frankrijk en Nederland. De Fransman sprak Duits noch Engels: wat doe je hier dan, vraag ik me af?
Voor dit project zocht ik ook naar iets anders dan een camper of een caravan. Het werd dit ‘stilleven.’
Week 20.
Na de verkoop van ons zelfgebouwde huis - nou ja, door een aannemer natuurlijk - in Roosendaal zijn we serieus van plan geweest een tiny house te kopen. In Bergen op Zoom. We bezochten de fabriek en alles wees erop dat we dit zouden doen. Totdat we onze financieel adviseur spraken. Die begon over een bouwdeposito, een garantie bij een faillissement van de bouwer, een spoorlijn… Het werd dus geen tiny house. Gezien de situatie nu gelukkig maar.
Dat neemt niet weg dat het parkje met de tiny houses er nu mooi en groen bijstaat. “De aankoop is mijn beste beslissing ooit”, sprak een bewoonster. Maar dat kan ook iets zeggen over de rest van haar leven.
Week 19.
Natuurlijk. Deze week staat in het teken van 80 jaar bevrijding. De Tweede Wereldoorlog is voorbij: ‘Dat nooit weer’, zei praktisch iedereen daarna. Maar intussen hebben we ‘gewoon’ weer een oorlog in Europa - op twee uur vliegen van hier. En Israël gaat ongestoord door met de genocide in Gaza - de Nederlandse regering maakt hiertegen geen enkel bezwaar.
Rusland én Amerika zijn intussen tegen Europa. Het gaat lekker hier. Domrechts regeert Roemenië sluit zich ook hierbij aan. Australië: daar hebben ze in de gaten dat het anders moet. Toch maar emigreren dan?
Deze Engelsman kwam ik op bevrijdingsdag tegen bij de oorlogsgraven in Bergen op Zoom. “Er liggen hier twee familieleden van me. Daarom ben ik hier elk jaar.” Hij kon zijn tranen amper bedwingen. “Ja, natuurlijk mag je een foto van me maken.”
Week 18.
Voor AL-KO ben ik vandaag begonnen met de eerste volle dag van een ‘roadshow’. Die komt erop neer dat ik met een spiksplinternieuwe camper (van Adria) langs dealerbedrijven rijd om deze de drie gemonteerde, nieuwe AL-KO accessoires te tonen. Ik gok op drie bedrijven per dag, vandaag lukte het zelfs vier bedrijven te bezoeken.
Het rijden met deze Adria op Mercedes is bepaald geen straf. Alle hulpsystemen zijn aanwezig. Het rijdt als een moderne personenwagen: fantastisch.
De bedrijven zijn over het algemeen enthousiast over de nieuwe fietsendrager (draaggewicht tot 150 kg), het semi-actieve veersysteem met twee rijstanden en het lichtere levelsysteem dat beter aan het chassis is bevestigd, waardoor het chassis minder krachten te verwerken krijgt.
Ik hoop elke week twee dagen op pad te kunnen - maar dat is afhankelijk van de situatie thuis.
Week 17.
Adria, importeur van het Sloveense caravan- en campermerk in de Benelux, heeft een speciaal model voor ‘de lage landen’ ontwikkeld. Dat wil zeggen: het is een bestaand model maar het wordt hier geleverd met tal van aantrekkelijke extra’s tegen een gereduceerde prijs. In vergelijking met die extra’s los bijbesteld. Een speciale uitgave dus, gelimiteerd in aantal.
Van dit voertuig wordt een leaflet gemaakt en het wordt op sociale media gepresenteerd.
Ik ben enkele uurtjes bezig geweest met de fotografie van ex- en interieur.
Eén van de foto’s heb ik voor dit project omgezet naar en in Lightroom bewerkt in zwart-wit. De camper verandert daardoor nauwelijks van kleur, maar de omgeving…
Week 16.
Jaarlijks in Roosendaal: de grootste nostalgische kermis van Nederland. Ik nam er deze week even een kijkje - net als ik vroeger in mijn geboortestad deed, maar dan met mijn vader. Die vooral die ronkende en stinkende motoren mooi vond, rondjes draaiend in een grote ton. Of er ooit een dood ging? Dat geloof ik niet.
De rest van de kermisfoto’s is hier te zien: https://willemlaros.com/nostalgische-kermis-roosendaal
Week 15.
Als fotograaf van voornamelijk reizen, landschappen, natuur en toeristische hoogtepunten kom ik nooit in een fotostudio. Ik werk voornamelijk buiten. Vaak vanuit de camper.
Op een Fotobeurs in Den Bosch werd ik uitgenodigd deel te nemen aan ‘een sjoet’. (Ik haat onnodig Engels.) Maar ik had alleen mijn kleinste camera bij me en een 21 mm objectief (kleinbeeld). En dan schiet (..) ik ook nog eens in zwart-wit.
Ik moet wel heel dicht bij je komen, waarschuwde ik het model. “Ik ben wel wat gewend”, was lachend haar reactie. Ze was bij het zien van de beelden enthousiast: “Zwart-wit is mooi!”
Fuji X-T30 met 14 mm /f2.8. Een trigger op mijn camera stuurde vier studiolampen aan.
Week 14.
Kamp Vught: wie kent het niet? Voor veel gevangenen was Vught een tussenstation naar andere kampen. Voor de ongeveer 12.000 Joodse gevangenen was Vught een voorportaal naar de vernietigingskampen in bezet Polen. In juni 1943 gingen bijna 1.300 Joodse kinderen op transport. Zij werden kort na aankomst vergast in Sobibor.
Op de zonovergoten 1e april 2025 waren we met vijf fotoliefhebbers in het kamp. ‘s Middags bezochten we een stukje verderop het Geniemuseum, destijds ook behorend tot Kamp Vught. De ontvangstruimte van dit museum was toen de keuken van het kamp.
Een onderdeel van het museum is een bunker. Daar hing ook deze telefoon. De communicatie is wat veranderd…
Meer foto’s van Kamp Vught: https://willemlaros.com/kamp-vught-zwart-wit
Week 13.
Het dorp Wouw, onderdeel van de gemeente Roosendaal, heeft ambitieuze plannen. Namelijk woningen bouwen. Hier en daar wordt dat nu ook zichtbaar. Hier komen twee-onder-een-kappers, vrijstaande woningen en CPO-woningen. Collectief Particulier Opdrachtgeverschap (CPO) is een vorm van sociale projectontwikkeling waarbij toekomstige bewoners gezamenlijk opdrachtgever zijn voor hun eigen nieuwbouwproject. Zeggenschap, leefbaarheid en woningen tegen kostprijs, is de gedachte.
Verderop maakte ik foto’s met - klein in beeld - bouwvakkers. ‘Hé, wat gade gy met die foto’s doen? Dat mag zomaar niet.’ Wijdverbreid misverstand, mannen. Ik fotografeer op de openbare weg alles wat ik wil. Zo werkt dat in Nederland. Nee, ik ga die discussie niet eens aan.
Week 12.
De autowereld is nog steeds een mannenwereld. Voor zover er al vrouwen aan te pas komen dienen deze vooral als decoratie. Vrouwen die een garagebedrijf leiden moet je daarom met een lantaarn zoeken.
Voor een regionale krant maakte ik een kort portret van zo’n vrouw. Ze heeft een universeel garagebedrijf met wasstraat, werkplaats, tankstation, showroom en een vloot huurauto’s. Maar daarnaast ook twee jonge kinderen. Ik geef het je te doen.
Week 11.
Deze week staat vanzelfsprekend alles in het teken van de medische behandelingen die Chajah op vrijdag 14 maart begint. Medicijnen dagelijks, prik in ziekenhuis wekelijks. Laten we hopen dat de bijwerkingen zijn te overzien en vooral dat het het gewenste effect heeft.
We waren al van plan haar Suzuki weg te doen zodra deze iets zou gaan mankeren. Mijn hybride Toyota heeft als groot nadeel dat na een week stilstand het voertuig niet meer start. De mogelijkheid deed zich voor beide auto’s in te ruilen tegen één heel jonge (maart 2024) met 9000 km op de teller. Een rijk uitgeruste Toyota Aygo X. De verkoper: “Dat zal even wennen zijn als deze auto na een week stilstaan gewoon start.”
De tweekleurige auto rijdt bijna autonoom. Blijft tussen de lijnen van de rijbaan, adaptieve cruisecontrol, belt 112 bij aanrijding, aluminium wielen, vierseizoenenbanden. De eerste ervaringen zijn erg aangenaam.
Week 10.
Lang heb ik gedacht: carnaval is niets meer dan een matige verkleedpartij met foute muziek, overmatig zuipen en vrouwen versieren. Als excuus voor dit simpele (wens?)denken geldt dat ik van boven de grote rivieren kom. Inmiddels een kwart eeuw onder dat stromende water wonend weet ik dat carnaval dat allemaal niet is. Wat het wel is? Het is carnaval. Dat krijg je van jongs af aan mee en dan gaat het ‘in de genen zitten’. Een primaire levensbehoefte bijna. Feest, plezier, gezelligheid, humor, saamhorigheid en alles en iedereen door elkaar. Jong, oud, man, vrouw, zwart, wit, praktisch of theoretisch geschoold: dat maakt allemaal niks uit - dat soort grenzen vervagen deze dagen, nee verdwijnen totaal.
Carnaval is carnaval. Als ‘import-Brabander’ leuk om mee te maken. Meedoen is wat anders: daarvoor moet je de juiste genen hebben.
Een beeld uit de optocht in Wouw op dinsdag 4 februari, onder een stralende zon en 12 graden. Carnaval: dat krijg je van jongs af aan mee.
Carnaval is carnaval. Als ‘import-Brabander’ leuk om mee te maken. Meedoen is wat anders: daarvoor moet je de juiste genen hebben.
Een beeld uit de optocht in Wouw op dinsdag 4 februari, onder een stralende zon en 12 graden. Carnaval: dat krijg je van jongs af aan mee.
Filmsimulatie (jpg) rechtstreeks uit de camera: Kodak Tri-X 400.
Week 9.
Als je in een dorp als Wouw een ‘verkeersader’ afsluit, dan geeft dat gedoe met omleidingen. Zo ook hier: vandaag is de Bergsestraat afgesloten, morgen de Plantagebaan. Doel: een proefsleuf graven. Er moeten in een later stadium namelijk kabels worden getrokken in verband met de aanleg van een zonnepanelenpark. En dan moet zeker zijn dat er geen andere kabels, leidingen of rioleringen in de weg zitten. 150 cm diep graven ze.
Dit is een onbehandelde jpg, rechtstreeks uit de Fuji X-T4 (14mm objectief) met de filmsimulatie Kodak Tri-X 400.
Week 8.
In het ziekenhuis waar Chajah ligt worden sommige patiënten in afzondering gelegd: het Norovirus houdt huis. Ook Chajah lag dinsdag en woensdag apart: ik moest met mondkapje en handschoenen naar binnen, via een sluis. Handen ontsmetten bij vertrek.
Maar toch kreeg ik woensdagnacht last: keer op keer overgeven, volledig vloeibare diarree. Donderdag als een vaatdoek op bed gelegen. Dochter Rebecca - met mondkapje - kwam banaan en ORS brengen. Vrijdag weer wat opgeknapt, vandaag, zaterdag, kan ik gelukkig weer op bezoek bij Chajah.
Mijn uitzicht beperkte zich deze week tot de badkamer. De wasmachine, nauwkeuriger. Daar heb ik al het beddengoed zojuist in gedaan. En daar moet ik dan een half uur van bijkomen.
Als filmsimulatie in mijn Fuji X-T4 gebruikte ik dit keer de Kodak Tri-X 400. Kodak Tri-X is geïntroduceerd rond 1940 als vlakfilm en in 1954 ook op de markt gebracht als 35mm kleinbeeld en 120 middenformaatfilm. De film was de keuze voor fotojournalisten en straatfotografen voor vele jaren en is nog steeds wereldwijd de best verkochte zwart-witfilm.
Maar toch kreeg ik woensdagnacht last: keer op keer overgeven, volledig vloeibare diarree. Donderdag als een vaatdoek op bed gelegen. Dochter Rebecca - met mondkapje - kwam banaan en ORS brengen. Vrijdag weer wat opgeknapt, vandaag, zaterdag, kan ik gelukkig weer op bezoek bij Chajah.
Mijn uitzicht beperkte zich deze week tot de badkamer. De wasmachine, nauwkeuriger. Daar heb ik al het beddengoed zojuist in gedaan. En daar moet ik dan een half uur van bijkomen.
Als filmsimulatie in mijn Fuji X-T4 gebruikte ik dit keer de Kodak Tri-X 400. Kodak Tri-X is geïntroduceerd rond 1940 als vlakfilm en in 1954 ook op de markt gebracht als 35mm kleinbeeld en 120 middenformaatfilm. De film was de keuze voor fotojournalisten en straatfotografen voor vele jaren en is nog steeds wereldwijd de best verkochte zwart-witfilm.
De populariteit heeft de film met name te danken aan de – voor die tijd – hoge ISO waarde, de grote belichtingsruimte en de karakteristieke, zichtbare, maar niet storende, korrel. Kodak Tri-X 400 is een consistent flexibele film die betrouwbaar is onder allerlei omstandigheden. In de praktijk biedt de film een brede en vergevingsgezinde speelruimte. De film “pusht” ongelooflijk goed, “pullt” ongelooflijk goed en heeft een korrelstructuur die kan variëren van fijn en scherp tot zeer zacht, afhankelijk van de gebruikte verwerkingstechnieken.
Week 7.
Mijn wereld staat een beetje op zijn kop: gisteren is Chajah in het ziekenhuis opgenomen. Ingezakte ruggenwervels, misselijk, gewichtsverlies, geen eetlust en nog meer hiermee samenhangende ‘ongemakken’. Mijn dagelijkse gang deze week wordt dus richting Bravis ziekenhuis in Roosendaal.
Deze foto maakte ik met de filmsimulatie in mijn Fuji X-T4 van een zwart-wit Ilfordfilm. Met ISO 1600, het schemerde al flink. Ik maakte gebruik van de spiegeling in het water bij de hoofdingang. Ook het plafond is nog doortekend. Deze jpg komt zo onbewerkt (!) uit de camera.
Week 6.
Sinds eind december tobt Chajah met een rugblessure. Gebroken ruggenwervel, zeggen de foto's. Komende vrijdag wordt er opnieuw een foto gemaakt - als ze tenminste in staat is om daar te komen. Want de pijn neemt nog steeds toe, net als de hoeveelheid pillen en pleisters tegen die pijn. In korte tijd bouwde ze hier een imposante apotheek op. Nauwelijks eetlust, af en toe trillen, misselijk, overgeven. Maar vooral: pijn, die haar enorm belemmert in haar bewegingen.
Een vriendin van ons staat met een spiksplinternieuwe VW-bus / camper in Zuid-Portugal. Smurrie in de bijvuldop van de carterolie. Ze mag er niet meer mee rijden. Maar dat kun je uiteindelijk beter hebben dan een rugblessure.
Week 5.
Het Kasteel van Wouw. Het Kasteel van Wouw, gelegen ten noordwesten van het dorp Wouw in Noord-Brabant, kent een rijke en gevarieerde geschiedenis die teruggaat tot de 11e eeuw. Het kasteel speelde een rol in de Tachtigjarige Oorlog. In 1583 werd het belegerd en veroverd door het Staatse leger onder leiding van maarschalk Biron. Na deze periode verloor het kasteel geleidelijk zijn militaire functie en raakte het in verval. Rond 1800 verdwenen de laatste zichtbare resten van het kasteel.
In recente jaren zijn er verschillende opgravingen en restauraties uitgevoerd om de geschiedenis van het kasteel te herontdekken en te behouden. Dankzij de inzet van vrijwilligers zijn de eeuwenoude muren gerestaureerd en is de slotgracht opnieuw tot leven gebracht. De contouren van het kasteel zijn nu weer zichtbaar voor bezoekers, en het terrein maakt deel uit van de Zuiderwaterlinie, een keten van vestingwerken in Noord-Brabant.
Woensdag jl. wandelde ik hier met kleinzoon en de hond van zijn gezin. Om de aarden wal heen lukte - zonder laarzen - niet: het is nu veel te nat.
Het Kasteel van Wouw is een fascinerend voorbeeld van middeleeuwse architectuur en geschiedenis, en biedt inzicht in de strategische en culturele ontwikkelingen van die tijd.
Week 4.
Concert at Sea (zie de app CAS) is een jaarlijks muziekfestival in Zeeland in juni, ooit begonnen door de groep BLØF. Het is uitgegroeid tot een groot evenement vol bekende en minder bekende artiesten.
De Nederlandse Kampeerauto Club heeft voor de tweede keer zo'n honderd kaarten voor de zaterdag bemachtigd. Vanaf donderdag tot en met zondag staan we met enkele tientallen campers op het Strandpark De Zeeuwse Kust, op loopafstand van het festival. Op fietsafstand ook van het PiXLife Nature Xperience (foto). In dit voormalige bezoekerscentrum van Staatsbosbeheer staat nu de natuurfotografie centraal.
Op vrijdag 24 januari hielden we met de leden van de NKC Evenementencommissie in deze regio een voorbespreking. Het plaatsen van campers, de uitreiking van toegangskaarten, twee keer diner, drie keer ontbijt: dat vergt wel enige voorbereiding. We dronken bij PiXLife koffie+.
Week 3.
Het is al de hele week mistig. Mist is water en in Brabant zou dat in de toekomst schaars kunnen worden. Dat klinkt best zorgelijk. In Oeganda was ik ooit in een dorpje waar volwassenen en kinderen dagelijks hele stukken moesten lopen om water te halen.
In de tijd dat deze pomp voor het voormalige stadhuis van Wouw - dat vermoed ik althans - nog werkte was er geen gebrek aan water. Maar moest je het ook wel hier halen. Het witte pand was tot net na de coronaperiode een prima restaurant, de laatste jaren ook voorzien van een Michelinster. Helaas konden de jonge uitbaters het niet volhouden.
Op de achtergrond de Lambertuskerk. Zwaar beschadigd in WOII, maar in de jaren daarna weer opgebouwd.
Week 2.
Vanaf ons balkon heb ik zicht op molen De Arend in Wouw. Elke zaterdag en dinsdag, maar soms ook vaker, draait de molen om graan te malen. Regelmatig haal ik bij de molen een paar zakjes om brood te bakken. De lucht van gebakken brood in huis is heerlijk. En het brood is verser dan vers - soms is het zelfs nog een beetje warm als we het eten. De Arend is één van de twee molens in Roosendaal (waartoe Wouw behoort). In de regio staan nog verschillende andere.
Week 1.
Vuurwerk vanaf het balkon. Door een rugblessure van echtgenote Chajah staan we niet met de camper in Drenthe, maar zijn we 'gewoon' thuis. Zij houdt het niet zo lang vol buiten bed, dus ik beleef de jaarwisseling dit keer alleen. Ik had camera en statief al klaargezet. De harde wind zorgt voor niet zulk mooi vuurwerk. Overigens vind ik meer dan ooit dat consumentenvuurwerk verboden dient te worden.
